تهران كه به گفته برخي جامعهشناسان به سبب نوع روابط اجتماعي و شرايط فرهنگي، روستايي بزرگ ناميده ميشود، كلانشهري است عريض و طويل كه مديريت، برنامهريزي و فعاليت در آن جز با همه جانبهنگري، آيندهنگري و نيازسنجي اصولي موفق نخواهد بود؛ شهري كه متوليان بسيار دارد و البته مدافعين اندك. از همين رو تصميمگيري و مديريت در چنين كلانشهري كه هم بايد بار مديريت كلان كشوري را به سبب میزبانی از نهاد های دولتی و رسمی را بدوش کشد و هم با مشكلات عديده شهري و مسائل اجتماعي و فرهنگي خود دست و پنجه نرم کند، قطعا بدون برخورداری از حمایت شهروندان و مجهز بودن مدیران به علم روز مدیریت و ذکاوت و ظرافت مدیریتی امکان پذیر نخواهد بود.
گرچه تهران با همه تلاش های انجام شده بعضا به دلیل گرو كشيها و نمايشهاي سياسي سياستمداراني كه عرصه مديريت را صحنهاي براي نمايش شعارهاي غير عملي خود و ظاهرفريبي براي اقناع مردم يافتهاند سال ها با استانداردهای روز یک کلان شهر چه از نظر ساختاری و سخت افزاری و چه به لحاظ اجتماعی و فرهنگی فاصله دارد. از همين روست كه كلانشهر يا بزرگ روستاي تهران به رغم همه امكانات، توجهات و شعارهاي داده شده همچنان اسير مشكلات و مسائل عديدهاي است كه برطرف ساختن و به روز رساندن آن شاید به عمر ما كفاف ندهد.
اگرچه باید به خود ببالیم که در رویکرد نوین مدیریت شهری تهران برنامه محوری و توجه به زیرساختهای عقب مانده شهر تهران و عمل گرایی جایگزین شعار محوری گشته و امید ها را برای برخورداری از یک شهر با نشاط و پر طراوت را محیا ساخته است.
به هرحال در چنين شرايطي قبول هزينه وفايده راهاندازي شوراياريهاي محلات نقطه عطفي در مديريت شهري تهران است. فرصتي كه به همت شوراي محترم شهر و بخصوص پيگيريهاي برادر گرامي جناب آقاي رسول خادم و شجاعت و جسارت شهردار محترم تهران جناب آقاي دكتر محمدباقر قاليباف فراهم شد تا مديريت شهري و تصميمگيرندگان شهر امكان ارتباط مستقيم با مردم را بيابند و در برنامهريزيهاي خود بتوانند از نگاه شهرونداني كه قرار است براي آنان تصميمگيري كنند، بهرهمند شوند. شايد مهمترين خصلت اين نوع تفكركشيده شدن فعاليتهاي عمراني شهري از بزرگراههاي پر زرق و برق تهران به محلهها و كوچهها بود تا شهروندان تهراني بدانند پس از سالها حقوقي دارند كه اگر چه برآورده نشده اما حقوق مسلم آنان بوده است كه تاكنون كمتر به آن پرداخته شده است.
شوراياري محله 15 منطقه 6 كه قريب يك سال از فعاليت آن ميگذرد، با ارزيابي از نحوه عملكرد شهرداري، برنامههاي شوراي شهر و نيازهاي محله طي مدت گذشته همانگونه كه شهردار محترم تهران رويكرد اجتماعي را براي شهر برگزيدهاند، فعاليتهاي زيربنايي فرهنگي و اجتماعي رادر كنار بررسي و پيگيري مشكلات خدماتي و عمراني محله سرمشق فعاليت خود قرار داد.
محله 15 كه در بخش جنوب غربي منطقه 6 قرار گرفته است، با جمعيت و مساحت به رغم اينكه محلهاي برخوردار محسوب ميشود و همه روزه پذيراي قشر عمدهاي از جامعه فرهنگي و دانشگاهي كشور به دليل مجاورت با دانشگاه تهران، دانشكده پرستاري و مامايي، دانشكده دامپزشكي و بازارچه كتاب و ... است، اما به واقع يكي از محرومترين محلههاي تهران به حساب ميآيد. فقر فضاي سبز، فضاي فرهنگي و اجتماعي، فضاي مناسب آموزشي، ورزشي و حتي نداشتن يك كتابخانه معضلاتي است كه گريبانگير اين محله برخوردار شده است! محلهاي كه اگر چه رشد سريعي به سمت تجاري شدن دارد، اما همچنان بافت سنتي و قشر متوسط خود را كه اكثراً از جامعه فرهنگي و باسواد تهران هستند حفظ نموده است.
جالب است كه در اين محدوده يك فضاي سبز، مجموعه فرهنگي تفريحي، يك خانه بهداشت، يك ورزشگاه و حتي يك كتابخانه هم وجود ندارد كه بخواهيم درصدد توسعه آن باشيم و با آنكه زمينهاي بالاي 1000 متردر اين محدوده وجود دارد، اما هيچكدام در اختيار شهرداري نيست و به همين جهت پيگيريهاي شوراياري براي ايجاد فضايي مناسب در دل اين محله پر رفت و آمد شهر تهران بياثر مانده است. از همين رو شوراياري محله 15 منطقه 6 كه پس از گذشت يك سال هنوز از داشتن حتي يك دفتر كار ثابت محروم است، طي مذاكراتي كه با شهردار وقت منطقه جناب آقاي مهندس فرجي و معاونت اجتماعي ايشان جناب آقاي دكتر آذرآباد داشت، به توافقي براي تبديل آپارتماني (بالغ بر 40 سال ساخت) در خيابان كارگر، نبش كوچه رهنما به عنوان مكاني جهت برگزاري كلاسهاي آموزشي، دفتر فعاليت شوراياري و همچنين سالني چند منظوره جهت استفاده به عنوان كتابخانه، سالن همايش و نمايشگاه رسيد كه به رغم فعاليتهاي اوليه هنوز اين مكان در اختيار شوراي محله قرار نگرفته است. با اين حال آنچه در توان شوراياري بوده، فعاليتهايي است كه در ستون های کناری به عنوان گزارش عملكرد شش ماهه پایان سال شوراياري محله 15 منطقه 6 می باشد.
